Gepost op

Daar gaan ze dan….

Daar lagen ze dan, Daan en Eva, samen in de box! Inmiddels is het alweer vier jaar geleden dat ze kennis met elkaar maakten.

Eva heeft al een oudere zus en Daan is ondertussen een hele trotste grote broer geworden. En nu… gaan ze allebei naar school. Voor allebei een mijlpaal, maar ervaren we deze hetzelfde? Of zit er toch verschil tussen jongen vs meisje en oudste vs jongste?

Eva

Al weken horen we; Mama ik mag morgen naar school toch?!? Nee liefje, na de zomervakantie pas dus nog even geduld. Eva is nog drie, maar omdat ze “er aan toe is” mag ze na de zomervakantie op woensdag en vrijdag naar school en op maandag en donderdag naar de peuterspeelzaal. Tot de herfstvakantie, want dan wordt ze vier en mag ze de hele week. Voor mij kon het niet snel genoeg gaan. Het wordt tijd voor wat structuur en kinderen van haar leeftijd om mee te spelen. Hoewel we een goeie kinderopvang hadden met ontzettend lieve leidsters, was de gemiddelde leeftijd daar iets te laag voor Eva waardoor ze zich ging vermaken met stoute dingen doen. En dat wil ik als moeder absoluut niet.

Op woensdag na de zomervakantie was het moment eindelijk daar voor Eva. Om 7.00 uur stond ze te springen en te juichen aan ons bed: Ik mag vandaag naar juf Hennieeeeeeeeee!!!!!!! Een blijer kind kon ik me op dat moment niet voorstellen. Zo trots als een pauw koos ze haar kleren voor haar eerste schooldag uit en poetste haar tandjes om vervolgens voor de verandering haar ontbijt helemaal op te eten. Met een fruitbakje (en voor de zekerheid toch ook reservekleding) in haar rugzak kroop ze snel in de auto. Van de parkeerplaats tot aan de klas vertelde ze iedereen die het maar horen wilde dat ze naar school ging.

Als braafste meisje van de school begroette ze juf Hennie met een enthousiaste ‘goedemorgen’ en ging alsof ze niet anders gewend was aan een tafeltje zitten kleien. De geschiedenis herhaalt zich, grote zus Nynke ging namelijk twee jaar eerder ook meteen aan de kleitafel zitten. Ze kende al wat kindjes uit de klas die ze voor de zekerheid even op de hoogte bracht dat Eva vanaf nu bij hen in de klas zit. Aandacht voor ons was er niet meer. We vroegen zelf maar om een kus en een knuffel en die kregen we nog net voor we allebei naar ons werk vertrokken. Maar dat had Eva al niet meer in de gaten, ze had het druk met kletsen en kleien. En daar loop je dan de school uit, kinderloos.Je wist dat het een keer ging komen, maar het voelt toch raar. Mijn kleine meisje is niet meer zo klein als ik hoopte dat ze was, maar het voelt goed dat ze naar school is. Op mijn werk vraag ik me toch af of ze zich gedraagt, of ze nog niks stuk heeft gemaakt en of ze fijn speelt met de andere kindjes. En toen kwam onverwacht een verlossend appje van de luizenpluismoeder; Eva voelt zich al helemaal thuis. Ze gedraagt zich alsof ze al jaren in de klas zit en had het hoogste woord! Fieuw, dat is de Eva die ik ken!

Liefs, Lincy

Daan

‘Mama, moet ik vandaag weer naar het kinderdagverblijf?’ Ik: ‘ja, schat.’ Daan: ‘maar ik wil niet!!’ Ik: Wat wil je dan? Daan: ‘ik wil bij jou blijven’. Ik: ‘dat kan echt niet, mama moet werken, maar na de vakantie mag je naar school.’ En toen plande het kinderdagverblijf een sluiting (oftewel vakantie) van 2 weken in, in juli. Zucht… Zie maar eens uit te leggen dat hij niet na deze vakantie, maar pas na onze vakantie (een paar weken later) naar school mocht. Gelukkig kon Daan nog samen met zijn kleine zusje Saar, na de vakantiesluiting, een maandje mee naar het dagverblijf. Dat vond hij wel interessant, want het was voor Saar haar eerste kennismaking met het dagverblijf.

En toen…een week geleden was het zo ver. Daan zijn eerste echte schooldag. Na onze vakantie en een dag nadat hij officieel 4 jaar geworden was. Zoals altijd hadden we een mega druk weekend gehad (terug van vakantie, een dag later het vieren van Daan zijn 4de verjaardag en die zondag nog een zeskamp). Dit betekende voor zowel de kinderen als voor ons, alle dagen vroeg op staan en laat naar bed. En zo leverde wij Daan een tikkeltje moe af in zijn nieuwe klas. (Oeps….sorry juffrouw Marianne, plannen is niet onze sterkste kant ;))

Afleveren

Die ochtend heb ik Daan nog duidelijk geïnstrueerd dat hij op school echt alles zelf moet doen. Dat daar geen mama rond loopt die alles voor hem uit handen neemt. ‘Neehee mama, dat weet ik wel’, luidde het antwoord. ‘Nou dat is mooi, maar waarom doe je het thuis dan niet’, antwoordde ik terug. Geen reactie. Hm, jammer. Ik kon het proberen. Eénmaal op school aangekomen heb ik Daan zijn rugzak gegeven, want in de reglementen stond duidelijk dat de kinderen deze zelf op kunnen hangen en dat ouders dit niet hoeven te doen voor hun kroost. Nou, volgens mij heeft de helft van de ouders het reglement niet gelezen. En wat een drukte in die smalle gang, een gekrioel van kleine kinderen en diens ouders die het gangpad blokkeren om uitgebreid met elkaar het weekend door te nemen. Doe dat lekker op het schoolplein, ruimte zat daar! Anyway, vervolgens ben ik Daan kwijt. Ik stond bij zijn klas, maar Daan niet. Die was de verkeerde kant opgelopen. Dus ik ben gaan zoeken en in de verte zag ik een angstig gezichtje, druk om zich heen kijkend waar zijn ouders waren. Mijn Daan. Samen zijn we zijn klas in gelopen en heb ik hem bij de juffrouw afgeleverd. Omdat de school al 3 weken eerder begonnen was had iedereen een eigen plekje en werd Daan voor even naast de juffrouw geplaatst om later die ochtend een ook eigen plekje te krijgen. Daan leek het allemaal prima te vinden. Zo was hij de oefenochtend ook begonnen. De overige kindjes hadden geen oog voor hem en dat vond hij ook prima. In het middelpunt staan vind Daan maar niks. Dus eigenlijk hadden wij hem heel relaxed afgeleverd. Na nog een dikke kus zijn we de klas uitgelopen, buiten hebben we nog even door het raam naar binnen gespiekt. Alles so far so good. Pfff, dat ging soepel.

 

 

 

 

 

 

 

Ophalen

‘s Middags moesten we natuurlijk op tijd weer op het schoolplein staan om Daan op te halen. Zodra de bel ging wachtte we gespannen af op ons mannetje. We waren zo benieuwd hoe het was gegaan? En ja hoor, daar liep hij door de deur, wederom een tikkeltje angstig kijkend naar alle ouders die daar als een soort muur rondom de deur staan te wachten. Maar zijn gezicht klaarde op zodra hij ons in het vizier kreeg en hij rende op ons af. ‘Hoe was je eerste schooldag schat?’ Vroeg ik. ‘Goed hoor’, antwoordde Daan. En ik wist ook, dit is het enige wat ik te horen krijg. Daan is niet zo’n prater. Morgenochtend zal blijken of het ook echt goed was, want als hij weer met plezier gaat, zit het wel goed. Natuurlijk nog even met de juffrouw gesproken en die was tevreden. Daan had het goed gedaan en sloot lekker aan bij de andere kinderen. Maar tijdens het speelkwartier kreeg hij een beetje buikpijn en mocht hij binnenblijven en werd er een boekje voorgelezen. Waarschijnlijk toch een beetje spanning. 

Morgen weer?

De volgende ochtend, het uur van de waarheid. De wekker ging en Daan wilde nog ons in bed kruipen. Niks daarvan, we moeten naar school! ‘O school…LEUK!’, riep Daan uit en hij rende naar zijn kamer om zich aan te kleden (nou ja, om aangekleed te worden). Gelukkig, de eerste schooldag is ook Daan goed bevallen.

Energie voor tien

Nu ruim een week verder kan ik zeggen dat hij de eerste week goed doorlopen heeft. Elke dag was het weer even wennen. Hij zit nu in een heel ander ritme dan op het kinderdagverblijf. Sommige dagen gaat hij ‘s middags naar huis en 2 dagen gaat hij naar de bso en dan is er ook nog een dag dat opa en oma hem komen halen. We hadden dan ook verwacht dat hij bij thuiskomst bekaf zou zijn. Nou mooi niet. Meneer had energie voor tien! Aan het einde van een dag op het kinderdagverblijf was hij altijd afgemat, na school dus niet. Maar dat zie ik juist als een positief teken: iets waar je graag mee bezig bent, krijg je immers energie van. Laten we hopen dat het zo blijft en dat hij net zo leuke basisschool periode krijgt als dat ik vroeger (op dezelfde basisschool) heb gehad!

Liefs, Kim