Gepost op

Mama, mag ik nu al naar school?!

De kleuterschool. Het ene kind heeft het er al een jaar over, terwijl het andere kind nog niet weet wat school is. Vaak heeft dit te maken met oudere broertjes en zusjes die al wel naar school gaan, terwijl een ander kind geen oudere broers of zussen heeft en dus ook niet weet wat school precies is. Bij ons was het laatste het geval. Om Daan toch bewust te maken van het feit dat wanneer hij 4 jaar wordt hij naar school zal gaan en niet meer naar het kinderdagverblijf, ben ik daar heel consequent over gaan praten. Wat ook wel hielp, is dat naast de centrale speeltuin in de wijk ook de school gevestigd is. Na vele malen in herhaling getreden te zijn, was het moment daar dat Daan uit zichzelf ging vragen wanneer hij dan naar school mocht. En gelukkig, niet lang na dat moment mocht hij een ochtendje oefenen. Oh, wat had hij er zin in. Een dag niet naar het kinderdagverblijf, maar naar de ‘grote’ school!

Die bewuste dag regende het enorm, dus we namen de auto. De eigenlijke school is welgeteld 200m bij ons vandaan, maar vanwege een verbouwing komend schooljaar worden alle kleuters gevestigd in een andere school, een wijk naast ons. En zo reden we vrolijk langs de school af waarvan Daan dacht dat hij daar naar toe zou gaan. Oeps, even vergeten te melden en slim als die kids zijn, maakte Daan er meteen melding van. Na uitgelegd te hebben wat er aan de hand was, vond hij het prima. Bij de school aangekomen ging hij direct de hal in en begon met spelen. Vervolgens werden alle nieuwe kinderen de klas ingeroepen en mochten ze bij de anderen in de kring gaan zitten. Nou mooi niet dus, dacht Daan, dat durf ik niet. En zo begon de strijd. We wilden natuurlijk geen scene schoppen, dus voorzichtig pushend hoopten we hem in de kring te krijgen. Zonder resultaat. De juffrouw zag ons dilemma en opperde dat wij ook in de kring mochten zitten. En zo gingen alle ouders bij hun kroost in de kring zitten. Maar Daan weigerde pertinent. Achter de stoel van papa was het prima, maar vooral niet op schoot en al helemaal niet op een eigen stoel. Toen gingen alle kindjes zich voorstellen. En daar was het moment dat ze bij onze Daan aankwamen en warempel zei hij zijn naam gewoon! Er is nog hoop, ging er door mij heen. Toen het rondje was afgelopen, gaf de juffrouw aan dat de ouders maar eens moesten gaan. Die konden de kinderen toch helemaal niet gebruiken?

Dus heel voorzichtig stond ik op, maar de juffrouw had al door dat Daan het moeilijk had dus liep zij meteen naar hem toe en ook hier overtrof hij mijn verwachtingen. Hij liep gewoon met haar mee. Zonder blikken of blozen of zelfs een traan. Trots zat hij naar de juffrouw op zijn eigen stoel. Zelfs een foto met thumbs up, kon er gewoon vanaf. En als trotse ouders en met een goed gevoel liepen wij het lokaal uit. Als één van de eerste, want de andere nieuwelingen begonnen nu opeens tegen te sputteren. Nee…die van ons niet, die heeft echt zin in school! 

Gepost op

Pregnant in New York

Het klinkt als een romantische film of chicklit, maar niets is minder waar. Afgelopen jaar over kwam het mij. Ik was zwanger en ging op vakantie naar New York. Het was een gezinsvakantie, dus zoon- en manlief waren ook van de partij. The city that never sleeps? Nou, start spreading the news…daar heb ik weinig van gemerkt. Ik had me graag even Carrie Bradshaw (Sex and the City) gevoeld. Maar helaas geen cocktails of bubbels voor mij. Of gewoon een biertje in één van de vele café’s. Nope, netjes om 22.00u terug naar het appartement en slapen, om de volgende dag weer een ander deel van stad te kunnen bezichtigen. En toch…ik vond het te gek! Vooral om met mijn gezin daar rond te slenteren. Ik heb al eerder van New York mogen genieten, maar zowel Daan (3jr) als Niels waren daar nog nooit geweest. En wat blijkt? New York is een super gave stad, ook voor kinderen.

Statue of Liberty

De hoge gebouwen: met de super snelle lift van de Empire State Building naar boven zoeven. Op de boot naar Ellis Island waar het Vrijheidsbeeld staat, mega indrukwekkend, ook Daan keek zijn ogen uit. En wat te denken van de non-stop geluiden van sirenes van brandweer, ambulance en politie. Die auto’s zien er toch veel stoerder uit dan in Nederland!? Lichten en geluiden op Times Square. En de rust van Central Park niet te vergeten. Bij uitstek een ideale plek om een middagdutje te doen. Dat had Daan wel nodig en mama ook, bleek niet veel later nadat Daan zijn ogen dicht had. Maar na het dutje, volop speelplezier bij één van de vele speeltuinen de het park rijk is. En dan heb ik het niet over een simpel glijbaantje! Een klim en klauter rots waar water doorheen stroomde. Echt super tof en niet gevaarlijk. Allemaal heel verantwoord, want zo hoort dat in the states. Ook hebben we een amateurwedstrijd baseball bekeken in het park. Nee, New York is niet alleen voor volwassenen, het is ook een stad die ongetwijfeld erg in trek is bij kinderen, in ieder geval wel bij onze Daan.

Sleeping in Central Park
Klim en klauter rots in Central Park

 

 

 

 

 

 

Firetruck NYC Fire Department

Toch wil ik ook graag alleen een keer met Niels terug naar The Big Apple, uiteraard dan niet zwanger. In plaats van de toerist met camera om de nek uit te hangen, mezelf onderdeel voelen van bruisend New York. Lekker van wijk naar wijk en van terras naar terras slenteren. Vanuit Chinatown, naar Little Italy, door naar Soho, vervolgens Greenwich Village en dan naar Chelsea. Uiteraard hier en daar shoppen in één van de vele boetiekjes. Gewoon uitvinden waarom ‘the city never sleeps’.

Nu staat de vakantie weer voor de deur en denk ik weer terug aan die heerlijke tijd in New York. Met een Aperol spritz in de hand zijn we ondertussen weer andere vakantieplannen aan het maken. Dit jaar geen vakantie overseas, we gaan naar het Gardameer. Lekker veilig in een stacaravan op een camping, misschien zelfs wel naar de camping waar we drie jaar geleden ook al zijn geweest: La Rocca in Bardolino. Een gezellige, niet al te grote gezinscamping aan het Gardameer, maar ook met een prima zwembad en animatie voor jong en oud. Niet geheel onbelangrijk: op loopafstand van zowel het plaatsje Garda als Bardolino, dan kunnen we allebei een drankje doen.

Ja, je begrijpt het goed, hetzelfde als drie jaar geleden. Onder het mom van: ‘dan weten we wat we hebben’. Met een kleine van dan vier maanden oud vind ik dit net zo’n grote uitdaging. En wie weet, met een jaar of twee…it’s up to you New York, New York!