Gepost op

Daar gaan ze dan….

Daar lagen ze dan, Daan en Eva, samen in de box! Inmiddels is het alweer vier jaar geleden dat ze kennis met elkaar maakten.

Eva heeft al een oudere zus en Daan is ondertussen een hele trotste grote broer geworden. En nu… gaan ze allebei naar school. Voor allebei een mijlpaal, maar ervaren we deze hetzelfde? Of zit er toch verschil tussen jongen vs meisje en oudste vs jongste?

Eva

Al weken horen we; Mama ik mag morgen naar school toch?!? Nee liefje, na de zomervakantie pas dus nog even geduld. Eva is nog drie, maar omdat ze “er aan toe is” mag ze na de zomervakantie op woensdag en vrijdag naar school en op maandag en donderdag naar de peuterspeelzaal. Tot de herfstvakantie, want dan wordt ze vier en mag ze de hele week. Voor mij kon het niet snel genoeg gaan. Het wordt tijd voor wat structuur en kinderen van haar leeftijd om mee te spelen. Hoewel we een goeie kinderopvang hadden met ontzettend lieve leidsters, was de gemiddelde leeftijd daar iets te laag voor Eva waardoor ze zich ging vermaken met stoute dingen doen. En dat wil ik als moeder absoluut niet.

Op woensdag na de zomervakantie was het moment eindelijk daar voor Eva. Om 7.00 uur stond ze te springen en te juichen aan ons bed: Ik mag vandaag naar juf Hennieeeeeeeeee!!!!!!! Een blijer kind kon ik me op dat moment niet voorstellen. Zo trots als een pauw koos ze haar kleren voor haar eerste schooldag uit en poetste haar tandjes om vervolgens voor de verandering haar ontbijt helemaal op te eten. Met een fruitbakje (en voor de zekerheid toch ook reservekleding) in haar rugzak kroop ze snel in de auto. Van de parkeerplaats tot aan de klas vertelde ze iedereen die het maar horen wilde dat ze naar school ging.

Als braafste meisje van de school begroette ze juf Hennie met een enthousiaste ‘goedemorgen’ en ging alsof ze niet anders gewend was aan een tafeltje zitten kleien. De geschiedenis herhaalt zich, grote zus Nynke ging namelijk twee jaar eerder ook meteen aan de kleitafel zitten. Ze kende al wat kindjes uit de klas die ze voor de zekerheid even op de hoogte bracht dat Eva vanaf nu bij hen in de klas zit. Aandacht voor ons was er niet meer. We vroegen zelf maar om een kus en een knuffel en die kregen we nog net voor we allebei naar ons werk vertrokken. Maar dat had Eva al niet meer in de gaten, ze had het druk met kletsen en kleien. En daar loop je dan de school uit, kinderloos.Je wist dat het een keer ging komen, maar het voelt toch raar. Mijn kleine meisje is niet meer zo klein als ik hoopte dat ze was, maar het voelt goed dat ze naar school is. Op mijn werk vraag ik me toch af of ze zich gedraagt, of ze nog niks stuk heeft gemaakt en of ze fijn speelt met de andere kindjes. En toen kwam onverwacht een verlossend appje van de luizenpluismoeder; Eva voelt zich al helemaal thuis. Ze gedraagt zich alsof ze al jaren in de klas zit en had het hoogste woord! Fieuw, dat is de Eva die ik ken!

Liefs, Lincy

Daan

‘Mama, moet ik vandaag weer naar het kinderdagverblijf?’ Ik: ‘ja, schat.’ Daan: ‘maar ik wil niet!!’ Ik: Wat wil je dan? Daan: ‘ik wil bij jou blijven’. Ik: ‘dat kan echt niet, mama moet werken, maar na de vakantie mag je naar school.’ En toen plande het kinderdagverblijf een sluiting (oftewel vakantie) van 2 weken in, in juli. Zucht… Zie maar eens uit te leggen dat hij niet na deze vakantie, maar pas na onze vakantie (een paar weken later) naar school mocht. Gelukkig kon Daan nog samen met zijn kleine zusje Saar, na de vakantiesluiting, een maandje mee naar het dagverblijf. Dat vond hij wel interessant, want het was voor Saar haar eerste kennismaking met het dagverblijf.

En toen…een week geleden was het zo ver. Daan zijn eerste echte schooldag. Na onze vakantie en een dag nadat hij officieel 4 jaar geworden was. Zoals altijd hadden we een mega druk weekend gehad (terug van vakantie, een dag later het vieren van Daan zijn 4de verjaardag en die zondag nog een zeskamp). Dit betekende voor zowel de kinderen als voor ons, alle dagen vroeg op staan en laat naar bed. En zo leverde wij Daan een tikkeltje moe af in zijn nieuwe klas. (Oeps….sorry juffrouw Marianne, plannen is niet onze sterkste kant ;))

Afleveren

Die ochtend heb ik Daan nog duidelijk geïnstrueerd dat hij op school echt alles zelf moet doen. Dat daar geen mama rond loopt die alles voor hem uit handen neemt. ‘Neehee mama, dat weet ik wel’, luidde het antwoord. ‘Nou dat is mooi, maar waarom doe je het thuis dan niet’, antwoordde ik terug. Geen reactie. Hm, jammer. Ik kon het proberen. Eénmaal op school aangekomen heb ik Daan zijn rugzak gegeven, want in de reglementen stond duidelijk dat de kinderen deze zelf op kunnen hangen en dat ouders dit niet hoeven te doen voor hun kroost. Nou, volgens mij heeft de helft van de ouders het reglement niet gelezen. En wat een drukte in die smalle gang, een gekrioel van kleine kinderen en diens ouders die het gangpad blokkeren om uitgebreid met elkaar het weekend door te nemen. Doe dat lekker op het schoolplein, ruimte zat daar! Anyway, vervolgens ben ik Daan kwijt. Ik stond bij zijn klas, maar Daan niet. Die was de verkeerde kant opgelopen. Dus ik ben gaan zoeken en in de verte zag ik een angstig gezichtje, druk om zich heen kijkend waar zijn ouders waren. Mijn Daan. Samen zijn we zijn klas in gelopen en heb ik hem bij de juffrouw afgeleverd. Omdat de school al 3 weken eerder begonnen was had iedereen een eigen plekje en werd Daan voor even naast de juffrouw geplaatst om later die ochtend een ook eigen plekje te krijgen. Daan leek het allemaal prima te vinden. Zo was hij de oefenochtend ook begonnen. De overige kindjes hadden geen oog voor hem en dat vond hij ook prima. In het middelpunt staan vind Daan maar niks. Dus eigenlijk hadden wij hem heel relaxed afgeleverd. Na nog een dikke kus zijn we de klas uitgelopen, buiten hebben we nog even door het raam naar binnen gespiekt. Alles so far so good. Pfff, dat ging soepel.

 

 

 

 

 

 

 

Ophalen

‘s Middags moesten we natuurlijk op tijd weer op het schoolplein staan om Daan op te halen. Zodra de bel ging wachtte we gespannen af op ons mannetje. We waren zo benieuwd hoe het was gegaan? En ja hoor, daar liep hij door de deur, wederom een tikkeltje angstig kijkend naar alle ouders die daar als een soort muur rondom de deur staan te wachten. Maar zijn gezicht klaarde op zodra hij ons in het vizier kreeg en hij rende op ons af. ‘Hoe was je eerste schooldag schat?’ Vroeg ik. ‘Goed hoor’, antwoordde Daan. En ik wist ook, dit is het enige wat ik te horen krijg. Daan is niet zo’n prater. Morgenochtend zal blijken of het ook echt goed was, want als hij weer met plezier gaat, zit het wel goed. Natuurlijk nog even met de juffrouw gesproken en die was tevreden. Daan had het goed gedaan en sloot lekker aan bij de andere kinderen. Maar tijdens het speelkwartier kreeg hij een beetje buikpijn en mocht hij binnenblijven en werd er een boekje voorgelezen. Waarschijnlijk toch een beetje spanning. 

Morgen weer?

De volgende ochtend, het uur van de waarheid. De wekker ging en Daan wilde nog ons in bed kruipen. Niks daarvan, we moeten naar school! ‘O school…LEUK!’, riep Daan uit en hij rende naar zijn kamer om zich aan te kleden (nou ja, om aangekleed te worden). Gelukkig, de eerste schooldag is ook Daan goed bevallen.

Energie voor tien

Nu ruim een week verder kan ik zeggen dat hij de eerste week goed doorlopen heeft. Elke dag was het weer even wennen. Hij zit nu in een heel ander ritme dan op het kinderdagverblijf. Sommige dagen gaat hij ‘s middags naar huis en 2 dagen gaat hij naar de bso en dan is er ook nog een dag dat opa en oma hem komen halen. We hadden dan ook verwacht dat hij bij thuiskomst bekaf zou zijn. Nou mooi niet. Meneer had energie voor tien! Aan het einde van een dag op het kinderdagverblijf was hij altijd afgemat, na school dus niet. Maar dat zie ik juist als een positief teken: iets waar je graag mee bezig bent, krijg je immers energie van. Laten we hopen dat het zo blijft en dat hij net zo leuke basisschool periode krijgt als dat ik vroeger (op dezelfde basisschool) heb gehad!

Liefs, Kim

Gepost op

Zomer voorbij… op naar Kerst!

En dan is toch ook voor ons de zomervakantie echt voorbij. En hoewel een mooie nazomer erg gewenst is, gaan wij ons focussen op Kerst. Als we het woord in onze omgeving uitspreken krijgen de meesten al spontaan kippenvel, maar wij kunnen niet wachten. Het is namelijk ons doel om ons product voor 24 december aan te kunnen bieden. Zodat jullie met een te gek kerstcadeau aan kunnen komen bij je zus,vriendinnen, moeder of schoonmoeder of wie dan ook!

Dat betekent dus dat de verpakking helemaal af moet zijn, labels ontworpen en gedrukt moeten worden, de producten zelf moeten dan gelabeld worden en daarna in de verpakking komen. We zijn goed op weg maar er is nog veel werk aan de winkel. We hebben gelukkig veel lieve mensen om ons heen die ons graag helpen. Hopelijk hebben ze binnenkort zin in een avondje handwerken!

Het allerallerallerspannendste is of ons product wel aanslaat. Of dat jullie het wel net zo leuk vinden als wij. Het kan volgens ons eigenlijk niet mis. De testers waren positief en zelfs onze kinderen zijn fan! En wij als moeders zijnde ook, want hoewel ze niet de doelgroep zijn, biedt ons product ook mogelijkheden voor onze kleine supporters 🙂

Als laatste nog een kleine #Durftevragen:  Wie van jullie heeft een vergunning van de gemeente voor een webshop? Laat het weten hieronder in de reacties!

Liefs van ons!

Gepost op

Mama, mag ik nu al naar school?!

De kleuterschool. Het ene kind heeft het er al een jaar over, terwijl het andere kind nog niet weet wat school is. Vaak heeft dit te maken met oudere broertjes en zusjes die al wel naar school gaan, terwijl een ander kind geen oudere broers of zussen heeft en dus ook niet weet wat school precies is. Bij ons was het laatste het geval. Om Daan toch bewust te maken van het feit dat wanneer hij 4 jaar wordt hij naar school zal gaan en niet meer naar het kinderdagverblijf, ben ik daar heel consequent over gaan praten. Wat ook wel hielp, is dat naast de centrale speeltuin in de wijk ook de school gevestigd is. Na vele malen in herhaling getreden te zijn, was het moment daar dat Daan uit zichzelf ging vragen wanneer hij dan naar school mocht. En gelukkig, niet lang na dat moment mocht hij een ochtendje oefenen. Oh, wat had hij er zin in. Een dag niet naar het kinderdagverblijf, maar naar de ‘grote’ school!

Die bewuste dag regende het enorm, dus we namen de auto. De eigenlijke school is welgeteld 200m bij ons vandaan, maar vanwege een verbouwing komend schooljaar worden alle kleuters gevestigd in een andere school, een wijk naast ons. En zo reden we vrolijk langs de school af waarvan Daan dacht dat hij daar naar toe zou gaan. Oeps, even vergeten te melden en slim als die kids zijn, maakte Daan er meteen melding van. Na uitgelegd te hebben wat er aan de hand was, vond hij het prima. Bij de school aangekomen ging hij direct de hal in en begon met spelen. Vervolgens werden alle nieuwe kinderen de klas ingeroepen en mochten ze bij de anderen in de kring gaan zitten. Nou mooi niet dus, dacht Daan, dat durf ik niet. En zo begon de strijd. We wilden natuurlijk geen scene schoppen, dus voorzichtig pushend hoopten we hem in de kring te krijgen. Zonder resultaat. De juffrouw zag ons dilemma en opperde dat wij ook in de kring mochten zitten. En zo gingen alle ouders bij hun kroost in de kring zitten. Maar Daan weigerde pertinent. Achter de stoel van papa was het prima, maar vooral niet op schoot en al helemaal niet op een eigen stoel. Toen gingen alle kindjes zich voorstellen. En daar was het moment dat ze bij onze Daan aankwamen en warempel zei hij zijn naam gewoon! Er is nog hoop, ging er door mij heen. Toen het rondje was afgelopen, gaf de juffrouw aan dat de ouders maar eens moesten gaan. Die konden de kinderen toch helemaal niet gebruiken?

Dus heel voorzichtig stond ik op, maar de juffrouw had al door dat Daan het moeilijk had dus liep zij meteen naar hem toe en ook hier overtrof hij mijn verwachtingen. Hij liep gewoon met haar mee. Zonder blikken of blozen of zelfs een traan. Trots zat hij naar de juffrouw op zijn eigen stoel. Zelfs een foto met thumbs up, kon er gewoon vanaf. En als trotse ouders en met een goed gevoel liepen wij het lokaal uit. Als één van de eerste, want de andere nieuwelingen begonnen nu opeens tegen te sputteren. Nee…die van ons niet, die heeft echt zin in school! 

Gepost op

0,0% is best oké…(een beetje dan)

Vanmiddag zat ik op mijn werk en dacht ik gewoon aan wijn! Dat is ook niet zo gek gezien ik in de relatiegeschenken werk. Maar toch, het is dinsdagmiddag en ik zou wel een borrel lusten. Vanavond heb ik ook nog eens een feestje, dus het is toch niet zo gek dat ik al helemaal in feeststemming ben en dat op een gewone doordeweekse dinsdag?

Dat doet me ook weer denken aan een half jaar geleden, toen ik hoog zwanger rondliep. Ja, ook toen had ik wel eens zin in een glaasje met iets van een lekkere alcoholische versnapering. Om deze behoefte te stillen, kocht ik wel eens alcoholvrije drankjes.Tegenwoordig is immers alles in 0,0 te verkrijgen. Echter heeft niet alles mijn voorkeur. Radler 0,0, rosébier 0,0, Jillz 0,0, dit zijn drankjes waarvan je mét alcohol jezelf al afvraagt of je geen 7-up of cassis aan het wegtikken bent. Met een 0,0 drankje heb je dat natuurlijk helemaal. In mijn ogen zijn dat gewoon frisdranken in een gepimpt flesje. En ik snap het wel, het oog wil ook wat. Het drinkt lekker weg en staat wel veel leuker op tafel tussen de flessen wijn, dan een gewoon glas 7-up. 

Nee, mijn voorkeur heeft het niet. Geef mij maar iets waar je de bitterheid van de alcohol doorheen proeft. Wanneer een 0,0 drankje dit voor elkaar krijgt, dan heeft het voor mij al gewonnen, want deze drankjes zijn schaars. Toch heb ik tijdens mijn 2 zwangerschappen een aantal favorieten gevonden en wel voor iedere gelegenheid iets.

(Een uitgebreide smaaknotitie krijg je er van mij niet bij. Het feit dat er een licht bittertje in zit, was voor mij al voldoende om ze tot favoriet uit te roepen.)

  • Kerst: glühwein
    • merk: Siebrand, Winter warm
  • Oud & nieuw: bubbels
  • Feestje: witte wijn, rode wijn en rosé
    • merk: Carl JungMet name de rode wijn was mijn favoriet.
  • Kroeg: 0,0 bier, nee geen wit bier, rosé bier of Radler, gewoon 0,0 bier!
    • merk: maakt niet uit zolang er maar geen fruitsmaakje aan zit! Bavaria, Heineken, Amstel, will do.

Dus, ben je een liefhebber van alle vormen van alcoholische versnaperingen – en dan bedoel ik van de drankjes in de meest pure vorm – dan zijn de bovengenoemde merken aanraders. Al komen ze bij lange na niet in de buurt van een echt biertje of wijntje, zijn ze toch stukken beter dan de Jip en Janneke Champagne die gewoon naar appelsap met bubbels smaakt en een Radler 0,0 wat in mijn ogen gewoon 7-up in een gepimpt flesje is.

Dus mag je wegens omstandigheden geen alcohol nuttigen, geen nood er zijn genoeg alternatieven. In ieder geval voor ieder wat wils! Dus proost! En met een beetje geluk zijn de omstandigheden niet blijvend en geniet je over een tijdje des te meer van een echt wijntje of biertje!

Hebben jullie nog meer tips, laat ze hieronder achter en laat andere meegenieten van al het alcoholvrije lekkers dat op deze wereld nog te krijgen is.

Liefs,

Trouwens, ik zit mezelf wel lekker te maken voor dat feestje vanavond, maar ik ben de BOB. Ach…1 drankje mag…toch?

Gepost op

Plog?!

Deze keer van ons een PLOG. Maar wat is dat eigenlijk? Uit betrouwbare bronnen hebben wij vernomen dat dat een Photo-Log is. En ach, let’s give it a try!

Op donderdag eindigt mijn werkdag altijd om 12.30 uur. Na mijn (nog vakantie hebbende) man medegedeeld te hebben dat ik die middag met mijn nicht en onze kinderen naar een binnenspeeltuin zou gaan kreeg ik de mededeling dat ik wel om 17.00 uur thuis moest zijn. Waarom? Dat was nog een verrassing. Hij had zelfs de afspraak bij mijn favoriete nagelsalon (Nagelsalon Bij Esther in Gemert) afgezegd. Stiekem had ik ergens het vermoeden dat we uit eten zouden gaan, maar ik kon nog niet bedenken waar en waarom.

Om 17.00 uur sharp stond ik met de meisjes weer voor de deur. Manlief had hun logeerkoffertje al ingepakt en vertrok daarna met beide dames richting opa en oma. We zouden om 19.00 uur vertrekken naar de locatie en enigszins nette kleding was aan te raden.

Zo gezegd, zo gedaan. We vertrokken rond de klok van 19.00 uur en om 19.30 uur kwamen we aan bij een prachtige oude villa, midden in het centrum van Sint-Oedenrode oftewel bij Restaurant Wollerich. Tevens bekroond met een Michelinster. Bij binnenkomst werd al snel duidelijk dat de binnenkant net zo mooi was als het buitenaanzicht van de villa.
Het restaurant is zeer stijlvol en strak ingericht. En niet alleen de inrichting, maar ook het servies is super mooi. (zie foto’s hieronder) We gaan voor het zesgangen Wollerich menu en laten ons graag verrassen. Mijn man heeft daarbij een passend wijnarrangement en ik offer me op als BOB 😉
Trouwens, voor iedereen die denkt dat je alleen maar kleine porties krijgt, dat klopt! Maar deze kleine porties hebben er tot nu toe altijd voor gezorgd dat ik nog nooit met honger naar huis ben gegaan. Eerder bomvol! Maar dat terzijde!

Omdat mijn man een nieuwe functie heeft en ik ook positief nieuws op werkgebied heb gehad was daar meteen het excuus om Champagne als aperitief te nemen. We kozen voor de Veuve Cliquot. Een lekkere en betaalbare bubbel om mee te beginnen. Daarbij kregen we een langwerpige tegel met daarop 3 amuses, van buiten naar binnen;

Bereidingen van tomaat met een crème van basilicum,
Een cakeje van zwarte olijf met geitenkaas (vond ik de lekkerste van de drie)
Een bolletje van kippenlever gevuld met kumquat.

Daarna werd voor ons een versgebakken vikorn brood neergezet. Heerlijk knapperig en ook erg lekker in combinatie met olijfolie. Ondanks dat heb ik toch maar 2 stukjes brood genomen. Vind het altijd zo jammer als ik al “vol” zit van het brood.


Daarbij kregen we een klein blikje kaviaar, althans daar werd de volgende amuse in geserveerd. Het was een soort mousse van vis met daarop een ziveruitje en krokantjes van quinoa. Ook deze was heerlijk en mijn mans favoriet.

Als laatste amuse kregen we een klein schaaltje met tomatenijs, en hele fijne zwarte olijven en daar overheen werd een venkelsoep geserveerd. Ai venkel, daar hou ik helemaal niet van dacht ik nog. En zwarte olijven zijn nou ook niet echt mijn favoriet. Maar wat een bijzondere (en lekkere) combinatie is het koude frisse tomatenijs met de romige venkelsoep. 

Tijd voor het eerste voorgerecht; Het lijkt wel een gebakje! Het is een soort taartje opgebouwd uit een aardappelsalade met daarbovenop kreeft, daarbovenop hele dunne plakjes Granny Smith appel. Bovenop zaten allemaal bloemetjes van rettich en op het bord wat puntjes tandoori. We verbazen ons erover dat er zoveel verschillende smaken in het gerecht zitten maar alles toch zo goed bij elkaar past.

Op een minstens net zo mooi bord als de rest van de gerechten werd voor ons rogvleugel met artisjok, burrata en een jus van pompoen en sereh geserveerd. Een vis die we beiden nog nooit gegeten hadden en waarvan onze dochter van vijf tijdens onze vakantie wist te melden dat het haar favoriete vis is. We hebben haar dan ook nog niet verteld dat hij ook heerlijk smaakt. 🙂

Hierna volgde nog een visgerecht. Het leek wel een puzzel zo mooi was het opgebouwd. Ook weer lekker, maar ik vond dit het minst lekkere gerecht wat we gegeten hebben. Het krokantje werd door de jus iets zompiger. En iedereen die mij goed kent weet dat ik moeite heb met bepaalde structuren.

Na de vis komt het vlees. Kalfszwezerik om precies te zijn. Als ik op tv naar van die kookprogramma’s kijk en zie hoe zo’n zwezerik “gepeld” wordt kan ik me niet voorstellen dat dit echt lekker kan zijn. Volgens sommige koks is dit soort vlees een juweeltje en zo wordt het ook geserveerd. Ik ben naast het eten vooral onder de indruk van het servies. Echt een super mooi bord met daarop de zwezerik met morille (een soort paddestoel), groene asperge, snijboon, room van champignon en een Madeirajus. We verbazen ons er beiden over hoe warm/heet de zwezerik wordt opgediend en dan toch zo lekker is.

Het laatste hoofdgerecht is duif. Nu hebben we dat regelmatig gegeten in andere restaurants en vaak is de jus die daarbij geserveerd wordt echt heel lekker, dus daar verheugen we ons op. En weer wordt er een prachtig bord voor ons neergezet met o.a. een bitterbal van duif, sjalotjes en bospeen, aardappel en die overheerlijke jus waar wij ons al op verheugden. Het is dat je het niet kunt maken om in een sterrenzaak je bord af te likken, maar als we thuis waren geweest hadden we het gedaan.

Nadat ons gevraagd werd of we ook nog van een kaasplankje gebruik wilden maken, heb ik vriendelijk bedankt. Maar mijn man had daar wel oren naar. Dus de kaaskar werd tevoorschijn gehaald en er werd een mooi plank voor hem samengesteld. Positief puntje daarin was dat de gastvrouw opmerkte dat ik geen plank had besteld, maar dat ik gerust mee mocht delen met mijn mans kaasplank. Dus ook voor mij werden er een drietal kazen afgesneden.

Na de kaas werden er maar liefst twee desserts geserveerd. Als eerste eentje die een gin-tonic voorstelde. Lekker fris met witte chocolade, komkommer en gin.

En het tweede dessert waren kersen met pure chocolade. Als aan ons lag mochten er meer kersen vervangen worden door chocolade, maar ach, kleinigheidjes blijf je houden.

En zoals gewoonlijk sloten we ook hier de avond af met een kop koffie. Nespresso om precies te zijn. Ook hierbij werden we verrast met heerlijke friandises.

 

Helaas komt aan al het goede een eind moet ook gewoon de rekening betaald worden en gingen we weer op weg naar huis.

In de auto zijn we het er beiden over eens dat we echt heel erg lekker gegeten hebben, het een prachtige locatie is en dat de service ook super was. Echt een aanrader en we gaan daar zeker nog eens terug!

Hopelijk vonden jullie deze eerste Plog leuk!

We zijn ook erg benieuwd naar welke restaurants jullie ons aanraden, we lezen het graag hieronder!

Liefs!

 

 

Gepost op

Pregnant in New York

Het klinkt als een romantische film of chicklit, maar niets is minder waar. Afgelopen jaar over kwam het mij. Ik was zwanger en ging op vakantie naar New York. Het was een gezinsvakantie, dus zoon- en manlief waren ook van de partij. The city that never sleeps? Nou, start spreading the news…daar heb ik weinig van gemerkt. Ik had me graag even Carrie Bradshaw (Sex and the City) gevoeld. Maar helaas geen cocktails of bubbels voor mij. Of gewoon een biertje in één van de vele café’s. Nope, netjes om 22.00u terug naar het appartement en slapen, om de volgende dag weer een ander deel van stad te kunnen bezichtigen. En toch…ik vond het te gek! Vooral om met mijn gezin daar rond te slenteren. Ik heb al eerder van New York mogen genieten, maar zowel Daan (3jr) als Niels waren daar nog nooit geweest. En wat blijkt? New York is een super gave stad, ook voor kinderen.

Statue of Liberty

De hoge gebouwen: met de super snelle lift van de Empire State Building naar boven zoeven. Op de boot naar Ellis Island waar het Vrijheidsbeeld staat, mega indrukwekkend, ook Daan keek zijn ogen uit. En wat te denken van de non-stop geluiden van sirenes van brandweer, ambulance en politie. Die auto’s zien er toch veel stoerder uit dan in Nederland!? Lichten en geluiden op Times Square. En de rust van Central Park niet te vergeten. Bij uitstek een ideale plek om een middagdutje te doen. Dat had Daan wel nodig en mama ook, bleek niet veel later nadat Daan zijn ogen dicht had. Maar na het dutje, volop speelplezier bij één van de vele speeltuinen de het park rijk is. En dan heb ik het niet over een simpel glijbaantje! Een klim en klauter rots waar water doorheen stroomde. Echt super tof en niet gevaarlijk. Allemaal heel verantwoord, want zo hoort dat in the states. Ook hebben we een amateurwedstrijd baseball bekeken in het park. Nee, New York is niet alleen voor volwassenen, het is ook een stad die ongetwijfeld erg in trek is bij kinderen, in ieder geval wel bij onze Daan.

Sleeping in Central Park
Klim en klauter rots in Central Park

 

 

 

 

 

 

Firetruck NYC Fire Department

Toch wil ik ook graag alleen een keer met Niels terug naar The Big Apple, uiteraard dan niet zwanger. In plaats van de toerist met camera om de nek uit te hangen, mezelf onderdeel voelen van bruisend New York. Lekker van wijk naar wijk en van terras naar terras slenteren. Vanuit Chinatown, naar Little Italy, door naar Soho, vervolgens Greenwich Village en dan naar Chelsea. Uiteraard hier en daar shoppen in één van de vele boetiekjes. Gewoon uitvinden waarom ‘the city never sleeps’.

Nu staat de vakantie weer voor de deur en denk ik weer terug aan die heerlijke tijd in New York. Met een Aperol spritz in de hand zijn we ondertussen weer andere vakantieplannen aan het maken. Dit jaar geen vakantie overseas, we gaan naar het Gardameer. Lekker veilig in een stacaravan op een camping, misschien zelfs wel naar de camping waar we drie jaar geleden ook al zijn geweest: La Rocca in Bardolino. Een gezellige, niet al te grote gezinscamping aan het Gardameer, maar ook met een prima zwembad en animatie voor jong en oud. Niet geheel onbelangrijk: op loopafstand van zowel het plaatsje Garda als Bardolino, dan kunnen we allebei een drankje doen.

Ja, je begrijpt het goed, hetzelfde als drie jaar geleden. Onder het mom van: ‘dan weten we wat we hebben’. Met een kleine van dan vier maanden oud vind ik dit net zo’n grote uitdaging. En wie weet, met een jaar of twee…it’s up to you New York, New York!

Gepost op

Proost! Op het feestje dat leven heet!

Op zich zijn onze blogs best luchtig, positief en (hopelijk) leuk om te lezen. Maar helaas gaat niet alles altijd zoals je zou willen. Op de dag dat een van ons haar verjaardag viert, krijgt de ander het nieuws dat haar neef veel te jong is overleden aan kanker. Een stijd die zelfs deze topsporter niet mocht winnen. En dat zet je behoorlijk aan het denken…
Het klinkt altijd zo cliché; geniet van ieder moment want het gaat allemaal zo snel voorbij. En ondanks dat wij wel van feestjes houden 😉 en zeker genieten van het leven, word je toch pas wakker geschud als er zoiets vreselijks gebeurd.

Meteen weer een extra stimulans om van Bitches en Bubbels een succes te maken. Van een ‘grapje’ naar een vriendinnenclub om vervolgens een bedrijf te worden. Want wat is het leuk om hier mee bezig te zijn. Het krijgt steeds meer vorm en we hebben steeds meer ideeën. En het is voor dan ook helemaal geen straf om een fles bubbels open te trekken en te proosten op; het kopen van de domeinnaam, het online gaan van de website, en deze week de inschrijving bij de KVK, het afsluiten van een zakelijke bankrekening en ga zo maar door. Want vieren dat we gaan we zeker doen. En we hopen daar jullie heel snel bij te kunnen betrekken.

En over vieren gesproken; we hebben inmiddels meer dan 100 likes op Facebook bereikt en daar zijn wij natuurlijk supertrots op! We hebben al jullie namen ingevoerd op naamloten.nl en de winnaar is: Sylvia Wernaart-SandersNeem even contact met ons op.

En vergeet vooral niet te genieten en te proosten op;…. gewoon op alles!

 

Wij zijn erg benieuwd wat voor jullie een reden is om de bubbels open te trekken.. Laat het ons hieronder weten!

Gepost op

We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan…

Wat een geregel is het opzetten van een eigen bedrijf! Nu zul je denken; daar kiezen jullie toch zelf voor? Ja inderdaad, en nog steeds met volle overtuiging. Maar naast een gezin met (allebei) twee kinderen en een man, hebben we ook nog allebei een baan. En daar mogen we zeker niet over klagen, want hoewel de markt weer aantrekt kan niet iedereen zich prijzen met een werkgever… en dan bedoelen we niet het UWV.

En langzaam maar zeker komt er ook steeds meer vorm in onze VOF, want die gaan we hopelijk snel realiseren.

Momenteel werken we hard aan ons ondernemingsplan, met als belangrijkste onderdeel het financieel plan. Wat is de prognose, wat moeten we investeren en hoe gaan we onze producten inkopen en voor welke prijs worden deze dan weer verkocht? Genoeg stof om over na te denken dus. Ook aan het vennootschapscontract moet nog een beetje geschaafd worden. Want het is toch wel fijn, ondanks alle vertrouwen in elkaar, dat er bepaalde afspraken op papier staan.

We willen de VOF oprichten vanuit huis, dus daar komt de gemeente om de hoek kijken. Wat staat er in het bestemmingsplan? Mag er een beroep aan huis uitgevoerd worden? Hebben we een vergunning nodig? Aan welke eisen moeten ‘het kantoor en magazijn’ voldoen?

De gemeente is gemaild en het is wachten op antwoord. De vorige bewoners van het huis hebben ook een bedrijf aan huis gehad, dus op zich zou dit geen struikelblok hoeven te worden. Alvast een kleine check.

Inmiddels zijn de eerste contacten met mogelijke leveranciers gelegd. Als het goed is zijn ook de eerste samples onderweg en kunnen we binnenkort een aantal vrijwilligers uitnodigen om hun mening te geven over ‘onze’ producten. Het begin hierin is gemaakt en hopelijk zijn de samples in het echt ook zo leuk als dat ze op internet lijken.

En dan de publiciteit. Willen we ons logo houden of gaan/laten we een ander ontwerpen. Want er zullen visitekaartjes moeten komen, er is al een Facebookpagina en een Instagram account en ook de domeinnaam is vastgelegd. Inmiddels loopt de hosting daarvan ook. Nu is het onze bedoeling om een webshop te beginnen en die zal gebouwd moeten worden. Kunnen we dat zelf of met een klein beetje ondersteuning, of moeten we daar iemand voor inhuren? Hoe willen we de betalingen laten doen en wat moeten we daar voor regelen? In ieder geval een zakelijke bankrekening, die we kunnen afsluiten wanneer we ingeschreven staan bij de KVK…. en daar komen we weer bij het eerste punt. Nog even hard doorwerken aan de plannen en dan kunnen we een afspraak maken bij de KVK. Maar dat gaat helemaal goed komen, want hoe gaaf is het om je dromen waar te maken?

Aanstaande vrijdag is onze volgende meeting en gaan we weer knallen 😉

We houden jullie op de hoogte!

Liefs

Gepost op

Op een mooie Pinksterdag

Het weer op deze tweede Pinksterdag is prachtig en nodigt ons uit om samen met de kids het kabouterbos in Bakel te ontdekken. Na een prachtige wandeling vol kabouters, diertjes en treintjes hebben we toch wel trek gekregen en strijken we neer in Gemert bij de Heeren van Ghemert. We nemen plaats op het gezellige terras grenzend aan het Ridderplein, ook wel Mertveld genoemd. De kinderen kunnen daar heerlijk spelen terwijl wij wachten op ons onbeperkt sneukelmenu. Even ter info; sneukelen gebruiken ze in Gemert in plaats van snoepen, smikkelen, snaaien etc. En meteen weer een extra reden om een ‘bubbeltje’ te testen. Op de kaart komen we Fresita tegen, een zomers drankje met aardbeiensmaak.
Nadat het best chique flesje inclusief champagneglas arriveren krijgen wij ook onze eerste gang geserveerd. We beginnen met een tomatensoepje, stokbrood met toebehoren, nacho’s met gegratineerde kaas, olijven en blokjes oude kaas. Dat gaat er ook bij de kinderen goed in na zo’n wandeling. Na het soepje wordt het toch echt tijd om de Fresita open te trekken.
Door het flesje heen kun je zien dat het drankje zijn mooie donkerrode kleur (en naam) waarschijnlijk dankt aan (bos)aardbeien. We verheugen ons op deze ongetwijfeld zoete verrassing.
De smaak van zoete aardbeien is sterk aanwezig samen met een subtiele bubbel. Deze is afkomstig van de mousserende wijn op basis van de Chardonnay en Sauvignon Blanc en bevat 8% alcohol. Het is aan te raden om de Fresita ijskoud te drinken, dan vinden wij hem het lekkerst.
Dit drankje is vooral geschikt als aperitief of bij een dessert. Zeker een aanrader voor de zoetekauwen onder ons.
Nieuwsgierig geworden? Fresita is onder andere bij de Mitra te verkrijgen en kost 12,50 voor 75CL.
Wij zijn benieuwd naar jouw mening! Heb je tips, of heb je een drankje wat je graag door ons wil laten testen? We lezen het graag in de reacties hieronder!
Liefs!
Gepost op

Glass of class

Het is voor ons gevoel al veel te lang geleden dat we met elkaar afspraken om de plannen van Bitches & Bubbels’ toekomst met elkaar te bespreken. Op zich is een bevalling best een goede reden voor uitstel, maar we zijn inmiddels een Bitches & Bubbels baby rijker, dus des te groter de reden voor een date. Toen we op Facebook het evenement Picknick in the park tegenkwamen en bleek dat Lijn7 (de band waar we steevast met carnaval naar toe gaan) kwam optreden, was een datum snel geprikt. Dus vorig weekend zijn we naar het pittoreske Nuenen afgereisd. Het weer was heerlijk, het park prachtig en stond vol met: barretjes, foodtrucs, kinderattracties en een groot podium. We zochten snel een plekje om ons picknickkleed neer te leggen en installeerden ons. De koelbox werd geplunderd, de kinderen snelden naar de draaimolen en het nieuwste wondertje van 5,5 week oud kreeg ook een veilig plekje op het picknickkleed.
Tijd voor een eerste drankje, maar wat? De keuze was reuze. Uiteraard gingen wij op zoek naar…bubbels. Links en rechts zagen we al mensen met fancy witte flesjes lopen. Die wilden we testen. Al snel vonden we de hippe bus van Black&Bianco, waaruit de drankjes geserveerd werden. B&B, hm…waar kennen we deze naam van 😉
Er was een ruime keuze, zowel in wijn als bubbels, wij kozen voor een Limonsecco. Ook deze zat in zo’n elegant wit flesje en was heerlijk koel. Om ook de kleur te kunnen bekijken kozen wij voor een bekertje in plaats van een rietje.
De Limonsecco heeft een iets gelige prosecco-achtige kleur, maar ziet er absoluut niet chemisch uit. Met hoge verwachtingen namen we de eerste slok. En inderdaad, een heerlijk drankje met een hele subtiele bubbel. De limoensmaak was absoluut niet overheersend en zorgde echt voor verfrissing. Een echte aanrader voor op een zonnig terras, festival en ook uitermate geschikt voor thuis bij de borrel of bbq!
Na genoten te hebben van een aantal optredens, gingen we voor het tweede drankje, uiteraard weer van Black&Bianco. Ditmaal kwamen we terug met Red Ritz. Hetzelfde flesje, totaal ander drankje. Een drankje met rode bessen en bubbels. Waar de Limonsecco heerlijk verfrissend is, is de Red Ritz een stuk zoeter. Ook de kleur verschilt enorm. De Red Ritz heeft een mooie rood/ paarsachtige kleur. We maakten al snel een vergelijking met cassis, wat eigenlijk wil zeggen dat je het ontzettend makkelijk wegdrinkt en dat je niet in de gaten hebt dat je 5,9% alcohol wegtikt. Maar ook dit is een aanrader als je van zoet en uiteraard bubbels houdt.
Naast de Limonsecco en Red Ritz waren er nog meer soorten Prosecco. Helaas hebben we die niet meer kunnen proeven. Maar we zijn wel nieuwsgierig geworden naar dit leuke, hippe merk. Dus wie weet krijgt Black&Bianco nog een vervolg. Wil jij dit drankje ook een keer keuren, check dan www.blackandbianco.com voor de verkoopadressen.
Al met al hebben wij een enorm geslaagde middag gehad, evenals onze kids. Lekker weer, mooi evenement, lekkere drankjes en weer veel nieuwe ideeën voor Bitches & Bubbels, waaronder de start van een blog.
Heb jij nog tips voor ons? Welke bubbels moeten wij echt uitproberen? Jouw bubbels hier? Laat het ons weten in een reactie!
*WIN* Ben jij ook zo nieuwsgierig geworden naar deze Limonsecco en Red Ritz? Wij geven vier setjes weg. Like onze facebookpagina, deel dit bericht en tag iemand met wie jij deze drankjes wil nuttigen OF laat hieronder een berichtje achter en misschien ben jij wel één van de gelukkige!  *** inmiddels is de actie gesloten***