Gepost op

Daar gaan ze dan….

Daar lagen ze dan, Daan en Eva, samen in de box! Inmiddels is het alweer vier jaar geleden dat ze kennis met elkaar maakten.

Eva heeft al een oudere zus en Daan is ondertussen een hele trotste grote broer geworden. En nu… gaan ze allebei naar school. Voor allebei een mijlpaal, maar ervaren we deze hetzelfde? Of zit er toch verschil tussen jongen vs meisje en oudste vs jongste?

Eva

Al weken horen we; Mama ik mag morgen naar school toch?!? Nee liefje, na de zomervakantie pas dus nog even geduld. Eva is nog drie, maar omdat ze “er aan toe is” mag ze na de zomervakantie op woensdag en vrijdag naar school en op maandag en donderdag naar de peuterspeelzaal. Tot de herfstvakantie, want dan wordt ze vier en mag ze de hele week. Voor mij kon het niet snel genoeg gaan. Het wordt tijd voor wat structuur en kinderen van haar leeftijd om mee te spelen. Hoewel we een goeie kinderopvang hadden met ontzettend lieve leidsters, was de gemiddelde leeftijd daar iets te laag voor Eva waardoor ze zich ging vermaken met stoute dingen doen. En dat wil ik als moeder absoluut niet.

Op woensdag na de zomervakantie was het moment eindelijk daar voor Eva. Om 7.00 uur stond ze te springen en te juichen aan ons bed: Ik mag vandaag naar juf Hennieeeeeeeeee!!!!!!! Een blijer kind kon ik me op dat moment niet voorstellen. Zo trots als een pauw koos ze haar kleren voor haar eerste schooldag uit en poetste haar tandjes om vervolgens voor de verandering haar ontbijt helemaal op te eten. Met een fruitbakje (en voor de zekerheid toch ook reservekleding) in haar rugzak kroop ze snel in de auto. Van de parkeerplaats tot aan de klas vertelde ze iedereen die het maar horen wilde dat ze naar school ging.

Als braafste meisje van de school begroette ze juf Hennie met een enthousiaste ‘goedemorgen’ en ging alsof ze niet anders gewend was aan een tafeltje zitten kleien. De geschiedenis herhaalt zich, grote zus Nynke ging namelijk twee jaar eerder ook meteen aan de kleitafel zitten. Ze kende al wat kindjes uit de klas die ze voor de zekerheid even op de hoogte bracht dat Eva vanaf nu bij hen in de klas zit. Aandacht voor ons was er niet meer. We vroegen zelf maar om een kus en een knuffel en die kregen we nog net voor we allebei naar ons werk vertrokken. Maar dat had Eva al niet meer in de gaten, ze had het druk met kletsen en kleien. En daar loop je dan de school uit, kinderloos.Je wist dat het een keer ging komen, maar het voelt toch raar. Mijn kleine meisje is niet meer zo klein als ik hoopte dat ze was, maar het voelt goed dat ze naar school is. Op mijn werk vraag ik me toch af of ze zich gedraagt, of ze nog niks stuk heeft gemaakt en of ze fijn speelt met de andere kindjes. En toen kwam onverwacht een verlossend appje van de luizenpluismoeder; Eva voelt zich al helemaal thuis. Ze gedraagt zich alsof ze al jaren in de klas zit en had het hoogste woord! Fieuw, dat is de Eva die ik ken!

Liefs, Lincy

Daan

‘Mama, moet ik vandaag weer naar het kinderdagverblijf?’ Ik: ‘ja, schat.’ Daan: ‘maar ik wil niet!!’ Ik: Wat wil je dan? Daan: ‘ik wil bij jou blijven’. Ik: ‘dat kan echt niet, mama moet werken, maar na de vakantie mag je naar school.’ En toen plande het kinderdagverblijf een sluiting (oftewel vakantie) van 2 weken in, in juli. Zucht… Zie maar eens uit te leggen dat hij niet na deze vakantie, maar pas na onze vakantie (een paar weken later) naar school mocht. Gelukkig kon Daan nog samen met zijn kleine zusje Saar, na de vakantiesluiting, een maandje mee naar het dagverblijf. Dat vond hij wel interessant, want het was voor Saar haar eerste kennismaking met het dagverblijf.

En toen…een week geleden was het zo ver. Daan zijn eerste echte schooldag. Na onze vakantie en een dag nadat hij officieel 4 jaar geworden was. Zoals altijd hadden we een mega druk weekend gehad (terug van vakantie, een dag later het vieren van Daan zijn 4de verjaardag en die zondag nog een zeskamp). Dit betekende voor zowel de kinderen als voor ons, alle dagen vroeg op staan en laat naar bed. En zo leverde wij Daan een tikkeltje moe af in zijn nieuwe klas. (Oeps….sorry juffrouw Marianne, plannen is niet onze sterkste kant ;))

Afleveren

Die ochtend heb ik Daan nog duidelijk geïnstrueerd dat hij op school echt alles zelf moet doen. Dat daar geen mama rond loopt die alles voor hem uit handen neemt. ‘Neehee mama, dat weet ik wel’, luidde het antwoord. ‘Nou dat is mooi, maar waarom doe je het thuis dan niet’, antwoordde ik terug. Geen reactie. Hm, jammer. Ik kon het proberen. Eénmaal op school aangekomen heb ik Daan zijn rugzak gegeven, want in de reglementen stond duidelijk dat de kinderen deze zelf op kunnen hangen en dat ouders dit niet hoeven te doen voor hun kroost. Nou, volgens mij heeft de helft van de ouders het reglement niet gelezen. En wat een drukte in die smalle gang, een gekrioel van kleine kinderen en diens ouders die het gangpad blokkeren om uitgebreid met elkaar het weekend door te nemen. Doe dat lekker op het schoolplein, ruimte zat daar! Anyway, vervolgens ben ik Daan kwijt. Ik stond bij zijn klas, maar Daan niet. Die was de verkeerde kant opgelopen. Dus ik ben gaan zoeken en in de verte zag ik een angstig gezichtje, druk om zich heen kijkend waar zijn ouders waren. Mijn Daan. Samen zijn we zijn klas in gelopen en heb ik hem bij de juffrouw afgeleverd. Omdat de school al 3 weken eerder begonnen was had iedereen een eigen plekje en werd Daan voor even naast de juffrouw geplaatst om later die ochtend een ook eigen plekje te krijgen. Daan leek het allemaal prima te vinden. Zo was hij de oefenochtend ook begonnen. De overige kindjes hadden geen oog voor hem en dat vond hij ook prima. In het middelpunt staan vind Daan maar niks. Dus eigenlijk hadden wij hem heel relaxed afgeleverd. Na nog een dikke kus zijn we de klas uitgelopen, buiten hebben we nog even door het raam naar binnen gespiekt. Alles so far so good. Pfff, dat ging soepel.

 

 

 

 

 

 

 

Ophalen

‘s Middags moesten we natuurlijk op tijd weer op het schoolplein staan om Daan op te halen. Zodra de bel ging wachtte we gespannen af op ons mannetje. We waren zo benieuwd hoe het was gegaan? En ja hoor, daar liep hij door de deur, wederom een tikkeltje angstig kijkend naar alle ouders die daar als een soort muur rondom de deur staan te wachten. Maar zijn gezicht klaarde op zodra hij ons in het vizier kreeg en hij rende op ons af. ‘Hoe was je eerste schooldag schat?’ Vroeg ik. ‘Goed hoor’, antwoordde Daan. En ik wist ook, dit is het enige wat ik te horen krijg. Daan is niet zo’n prater. Morgenochtend zal blijken of het ook echt goed was, want als hij weer met plezier gaat, zit het wel goed. Natuurlijk nog even met de juffrouw gesproken en die was tevreden. Daan had het goed gedaan en sloot lekker aan bij de andere kinderen. Maar tijdens het speelkwartier kreeg hij een beetje buikpijn en mocht hij binnenblijven en werd er een boekje voorgelezen. Waarschijnlijk toch een beetje spanning. 

Morgen weer?

De volgende ochtend, het uur van de waarheid. De wekker ging en Daan wilde nog ons in bed kruipen. Niks daarvan, we moeten naar school! ‘O school…LEUK!’, riep Daan uit en hij rende naar zijn kamer om zich aan te kleden (nou ja, om aangekleed te worden). Gelukkig, de eerste schooldag is ook Daan goed bevallen.

Energie voor tien

Nu ruim een week verder kan ik zeggen dat hij de eerste week goed doorlopen heeft. Elke dag was het weer even wennen. Hij zit nu in een heel ander ritme dan op het kinderdagverblijf. Sommige dagen gaat hij ‘s middags naar huis en 2 dagen gaat hij naar de bso en dan is er ook nog een dag dat opa en oma hem komen halen. We hadden dan ook verwacht dat hij bij thuiskomst bekaf zou zijn. Nou mooi niet. Meneer had energie voor tien! Aan het einde van een dag op het kinderdagverblijf was hij altijd afgemat, na school dus niet. Maar dat zie ik juist als een positief teken: iets waar je graag mee bezig bent, krijg je immers energie van. Laten we hopen dat het zo blijft en dat hij net zo leuke basisschool periode krijgt als dat ik vroeger (op dezelfde basisschool) heb gehad!

Liefs, Kim

Gepost op

Zomer voorbij… op naar Kerst!

En dan is toch ook voor ons de zomervakantie echt voorbij. En hoewel een mooie nazomer erg gewenst is, gaan wij ons focussen op Kerst. Als we het woord in onze omgeving uitspreken krijgen de meesten al spontaan kippenvel, maar wij kunnen niet wachten. Het is namelijk ons doel om ons product voor 24 december aan te kunnen bieden. Zodat jullie met een te gek kerstcadeau aan kunnen komen bij je zus,vriendinnen, moeder of schoonmoeder of wie dan ook!

Dat betekent dus dat de verpakking helemaal af moet zijn, labels ontworpen en gedrukt moeten worden, de producten zelf moeten dan gelabeld worden en daarna in de verpakking komen. We zijn goed op weg maar er is nog veel werk aan de winkel. We hebben gelukkig veel lieve mensen om ons heen die ons graag helpen. Hopelijk hebben ze binnenkort zin in een avondje handwerken!

Het allerallerallerspannendste is of ons product wel aanslaat. Of dat jullie het wel net zo leuk vinden als wij. Het kan volgens ons eigenlijk niet mis. De testers waren positief en zelfs onze kinderen zijn fan! En wij als moeders zijnde ook, want hoewel ze niet de doelgroep zijn, biedt ons product ook mogelijkheden voor onze kleine supporters 🙂

Als laatste nog een kleine #Durftevragen:  Wie van jullie heeft een vergunning van de gemeente voor een webshop? Laat het weten hieronder in de reacties!

Liefs van ons!

Gepost op

0,0% is best oké…(een beetje dan)

Vanmiddag zat ik op mijn werk en dacht ik gewoon aan wijn! Dat is ook niet zo gek gezien ik in de relatiegeschenken werk. Maar toch, het is dinsdagmiddag en ik zou wel een borrel lusten. Vanavond heb ik ook nog eens een feestje, dus het is toch niet zo gek dat ik al helemaal in feeststemming ben en dat op een gewone doordeweekse dinsdag?

Dat doet me ook weer denken aan een half jaar geleden, toen ik hoog zwanger rondliep. Ja, ook toen had ik wel eens zin in een glaasje met iets van een lekkere alcoholische versnapering. Om deze behoefte te stillen, kocht ik wel eens alcoholvrije drankjes.Tegenwoordig is immers alles in 0,0 te verkrijgen. Echter heeft niet alles mijn voorkeur. Radler 0,0, rosébier 0,0, Jillz 0,0, dit zijn drankjes waarvan je mét alcohol jezelf al afvraagt of je geen 7-up of cassis aan het wegtikken bent. Met een 0,0 drankje heb je dat natuurlijk helemaal. In mijn ogen zijn dat gewoon frisdranken in een gepimpt flesje. En ik snap het wel, het oog wil ook wat. Het drinkt lekker weg en staat wel veel leuker op tafel tussen de flessen wijn, dan een gewoon glas 7-up. 

Nee, mijn voorkeur heeft het niet. Geef mij maar iets waar je de bitterheid van de alcohol doorheen proeft. Wanneer een 0,0 drankje dit voor elkaar krijgt, dan heeft het voor mij al gewonnen, want deze drankjes zijn schaars. Toch heb ik tijdens mijn 2 zwangerschappen een aantal favorieten gevonden en wel voor iedere gelegenheid iets.

(Een uitgebreide smaaknotitie krijg je er van mij niet bij. Het feit dat er een licht bittertje in zit, was voor mij al voldoende om ze tot favoriet uit te roepen.)

  • Kerst: glühwein
    • merk: Siebrand, Winter warm
  • Oud & nieuw: bubbels
  • Feestje: witte wijn, rode wijn en rosé
    • merk: Carl JungMet name de rode wijn was mijn favoriet.
  • Kroeg: 0,0 bier, nee geen wit bier, rosé bier of Radler, gewoon 0,0 bier!
    • merk: maakt niet uit zolang er maar geen fruitsmaakje aan zit! Bavaria, Heineken, Amstel, will do.

Dus, ben je een liefhebber van alle vormen van alcoholische versnaperingen – en dan bedoel ik van de drankjes in de meest pure vorm – dan zijn de bovengenoemde merken aanraders. Al komen ze bij lange na niet in de buurt van een echt biertje of wijntje, zijn ze toch stukken beter dan de Jip en Janneke Champagne die gewoon naar appelsap met bubbels smaakt en een Radler 0,0 wat in mijn ogen gewoon 7-up in een gepimpt flesje is.

Dus mag je wegens omstandigheden geen alcohol nuttigen, geen nood er zijn genoeg alternatieven. In ieder geval voor ieder wat wils! Dus proost! En met een beetje geluk zijn de omstandigheden niet blijvend en geniet je over een tijdje des te meer van een echt wijntje of biertje!

Hebben jullie nog meer tips, laat ze hieronder achter en laat andere meegenieten van al het alcoholvrije lekkers dat op deze wereld nog te krijgen is.

Liefs,

Trouwens, ik zit mezelf wel lekker te maken voor dat feestje vanavond, maar ik ben de BOB. Ach…1 drankje mag…toch?

Gepost op

Proost! Op het feestje dat leven heet!

Op zich zijn onze blogs best luchtig, positief en (hopelijk) leuk om te lezen. Maar helaas gaat niet alles altijd zoals je zou willen. Op de dag dat een van ons haar verjaardag viert, krijgt de ander het nieuws dat haar neef veel te jong is overleden aan kanker. Een stijd die zelfs deze topsporter niet mocht winnen. En dat zet je behoorlijk aan het denken…
Het klinkt altijd zo cliché; geniet van ieder moment want het gaat allemaal zo snel voorbij. En ondanks dat wij wel van feestjes houden 😉 en zeker genieten van het leven, word je toch pas wakker geschud als er zoiets vreselijks gebeurd.

Meteen weer een extra stimulans om van Bitches en Bubbels een succes te maken. Van een ‘grapje’ naar een vriendinnenclub om vervolgens een bedrijf te worden. Want wat is het leuk om hier mee bezig te zijn. Het krijgt steeds meer vorm en we hebben steeds meer ideeën. En het is voor dan ook helemaal geen straf om een fles bubbels open te trekken en te proosten op; het kopen van de domeinnaam, het online gaan van de website, en deze week de inschrijving bij de KVK, het afsluiten van een zakelijke bankrekening en ga zo maar door. Want vieren dat we gaan we zeker doen. En we hopen daar jullie heel snel bij te kunnen betrekken.

En over vieren gesproken; we hebben inmiddels meer dan 100 likes op Facebook bereikt en daar zijn wij natuurlijk supertrots op! We hebben al jullie namen ingevoerd op naamloten.nl en de winnaar is: Sylvia Wernaart-SandersNeem even contact met ons op.

En vergeet vooral niet te genieten en te proosten op;…. gewoon op alles!

 

Wij zijn erg benieuwd wat voor jullie een reden is om de bubbels open te trekken.. Laat het ons hieronder weten!