Gepost op

Mama, mag ik nu al naar school?!

De kleuterschool. Het ene kind heeft het er al een jaar over, terwijl het andere kind nog niet weet wat school is. Vaak heeft dit te maken met oudere broertjes en zusjes die al wel naar school gaan, terwijl een ander kind geen oudere broers of zussen heeft en dus ook niet weet wat school precies is. Bij ons was het laatste het geval. Om Daan toch bewust te maken van het feit dat wanneer hij 4 jaar wordt hij naar school zal gaan en niet meer naar het kinderdagverblijf, ben ik daar heel consequent over gaan praten. Wat ook wel hielp, is dat naast de centrale speeltuin in de wijk ook de school gevestigd is. Na vele malen in herhaling getreden te zijn, was het moment daar dat Daan uit zichzelf ging vragen wanneer hij dan naar school mocht. En gelukkig, niet lang na dat moment mocht hij een ochtendje oefenen. Oh, wat had hij er zin in. Een dag niet naar het kinderdagverblijf, maar naar de ‘grote’ school!

Die bewuste dag regende het enorm, dus we namen de auto. De eigenlijke school is welgeteld 200m bij ons vandaan, maar vanwege een verbouwing komend schooljaar worden alle kleuters gevestigd in een andere school, een wijk naast ons. En zo reden we vrolijk langs de school af waarvan Daan dacht dat hij daar naar toe zou gaan. Oeps, even vergeten te melden en slim als die kids zijn, maakte Daan er meteen melding van. Na uitgelegd te hebben wat er aan de hand was, vond hij het prima. Bij de school aangekomen ging hij direct de hal in en begon met spelen. Vervolgens werden alle nieuwe kinderen de klas ingeroepen en mochten ze bij de anderen in de kring gaan zitten. Nou mooi niet dus, dacht Daan, dat durf ik niet. En zo begon de strijd. We wilden natuurlijk geen scene schoppen, dus voorzichtig pushend hoopten we hem in de kring te krijgen. Zonder resultaat. De juffrouw zag ons dilemma en opperde dat wij ook in de kring mochten zitten. En zo gingen alle ouders bij hun kroost in de kring zitten. Maar Daan weigerde pertinent. Achter de stoel van papa was het prima, maar vooral niet op schoot en al helemaal niet op een eigen stoel. Toen gingen alle kindjes zich voorstellen. En daar was het moment dat ze bij onze Daan aankwamen en warempel zei hij zijn naam gewoon! Er is nog hoop, ging er door mij heen. Toen het rondje was afgelopen, gaf de juffrouw aan dat de ouders maar eens moesten gaan. Die konden de kinderen toch helemaal niet gebruiken?

Dus heel voorzichtig stond ik op, maar de juffrouw had al door dat Daan het moeilijk had dus liep zij meteen naar hem toe en ook hier overtrof hij mijn verwachtingen. Hij liep gewoon met haar mee. Zonder blikken of blozen of zelfs een traan. Trots zat hij naar de juffrouw op zijn eigen stoel. Zelfs een foto met thumbs up, kon er gewoon vanaf. En als trotse ouders en met een goed gevoel liepen wij het lokaal uit. Als één van de eerste, want de andere nieuwelingen begonnen nu opeens tegen te sputteren. Nee…die van ons niet, die heeft echt zin in school! 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.